Gepost door: janvanrenesse | 04/07/2009

Halverwege ….

Op de Goudse Waarden draait een project met de titel “Halverwege”. Je bent halverwege in vele opzichten: je leven, je werk, je relatie, noem maar op. En nu? Nog naar je zin? Dit artikel vond ik in de Volkskrant Magazine van 4 juli 2009 (niet geschikt voor lezers die nog op weg zijn naar halverwege …….:)

Oversteek

‘Ik ben 32 jaar leraar geweest. En ik heb nooit het gevoel gehad dat het werk af was. Dat ik onbezorgd met vakantie kon. Altijd was er die druk. Dat er nog van alles moest gebeuren. Dat de klas te lang­zaam door de stof kroop. En altijd voelde ik die verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk kinderen aan een diploma te helpen. Terwijl het die kinderen worst was.

Ik was een goede leraar. Een beetje perfectionistisch. Ik had de klas altijd goed in de hand. Ook al gaf ik les aan zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Soms hoorde ik collega’s uit hun vel springen en tieren tegen de leerlin­gen. Dat deed ik nooit, dat getuigt niet van respect. Aan de andere kant is dat wel een manier om stoom af te blazen. En dat kan ik niet. Ik ben een binnenvetter.

Ik dacht dat ik mijn tijd wel zou uit­zitten, zoals de meeste 50-plussers. Ik deed mijn werk per slot van reke­ning niet met weerzin. Maar er was ook het groeiende verlangen naar een ander bestaan. Lekker met mijn handen werken. Zonder al die verant­woordelijkheid. Klusjesman. Of huis­schilder. Een kennis van me werkte op een veerpont.

Het leraarsbestaan werd intussen steeds zwaarder. Ik gaf les in een justitiële jeugdinrichting en liep rond met een bos sleutels. Alles moest al­tijd en overal op slot. De sfeer was ge­laden – je hebt een pieper bij je voor noodgevallen. Ik vreesde de regie kwijt te raken. Een burn-out te krij­gen. Dat wilde ik voor zijn.

Ik ging een dag minder werken. Later twee. Dat bood geen soelaas. Integen­deel: die vrijheid smaakte naar meer. Uiteindelijk diende ik in oktober 2006 mijn onts1ag in – in de wetenschap dat ik altijd weer in het onderwijs aan de slag zou kunnen. Ik had toen al geïnformeerd wat er nodig was om schipper te worden. Inmiddels heb ik een vaste aanstelling bij Stichting De Maasveren. Ik ben 24 uur per week flexibel inzetbaar op vier verschil­lende Maasponten die varen tus­sen Megen en Appeltern, Megen en Maasbommel, Alphen en Oijen en Alphen en Lith. Ze zeggen weleens dat je van fysieke arbeid anders moe wordt dan van hoofdarbeid. Nou, dat klopt. Ik kom nu ook weleens moe thuis, maar lekker moe. Ik val als een blok in slaap. Ik lig nooit meer in bed te malen. Als de dag voorbij is, is mijn hoofd leeg.

Het bestaan is lichter geworden. Dat voel ik niet zozeer op de pont maar vooral buiten werktijd. De druk is weg. Daardoor kan ik ook meer ge­nieten. Ik zit op mijn vakantie-adres niet meer aan te hikken tegen de eer­ste werkdag, zoa1s vroeger. A1s ik ’s ochtends om zes uur aan mijn dienst begin, ligt de Maas er zo mooi bij, on­geacht de weersomstandigheden.

De veren waarop ik werk, liggen vast aan een kabel. Mijn werktijden liggen vast in een rooster. Tijdens een dienst vaar ik pakweg 70 keer heen en weer. Als schipper op een drukbevaren ri­vier draag ik een grote verantwoor­delijkheid. In de spits of bij zware mist kan het hectisch zijn. Maar die verantwoordelijkheid is concreet. En houdt op zodra ik van boord ga. Bo­vendien vind ik het lekker om fysiek bezig te zijn. Ik moet veel lopen. Trap op, trap af, Stuurhut in, stuurhut uit.

Ik heb ook dingen los moeten laten. Mijn salaris bijvoorbeeld. Ik verdien nu 1.500 euro netto per maand. Best aardig hoor, voor 24 uur. En ik hoef niet zo nodig een nieuwe auto. Mijn vrouw en ik zitten in een luxe posi­tie. We hebben altijd goed verdiend. Twee inkomens, geen kinderen. Dat vergemakkelijkte de stap. Verder kost mijn nieuwe baan status. Tenminste, dat vermoed ik; ik denk het te zien aan de reacties van mensen.

Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat je op een veerpont overspannen raakt. En toch gebeurt het. Ik weet van collega’s die het werk moeilijk los kunnen laten. Die het als pont­baas net zo zwaar hebben als ik des­tijds voor de klas. Dus blijkbaar zit die vrijheid toch voornamelijk in je hoofd.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: