Gepost door: janvanrenesse | 27/07/2009

In de media …..

 

 

NRCNext 27juli2009

In HAVO 4 begon het samenwerken in groepjes

Op veel scholen in Nederland wordt geen rekening gehouden met autisten.

 Iris Blatter (22) heeft het syndroom van Asperger.

Door BRIGIT KOOIJMAN, nrc-next maandag 27 juli 2009.

 “Ik kan de dingen niet netjes bren­gen. Dat merk ik altijd pas als het al te laat is. Zoals met de afdelingsleider op de havo. Ik had een lesrooster met veertien tussenuren, en hij had be­loofd dat dat zou veranderen. Maar bij de volgende roosterwijziging had ik wéér veertien tussenuren. Ik ben naar hem toe gegaan om te vragen hoe het zat. Ik vroeg het beleefd, maar toen hij zei dat het mij niet aanging, werd ik boos. Hoe kon hij dat nou zeggen, het was toch mijn rooster? Hij wilde dat ik excuus aanbood, maar ik vond dat ik gelijk had. En dat vind ik nog steeds. Zes weken ben ik toen niet naar school geweest. Later had ik weer een aanvaring met hem, en bleef ik vier maanden thuis.             “Soms, als ik van binnen kook, durf ik ineens dingen die ik normaal niet durf. Zoals telefoneren. Mijn moeder en ik gingen een keer samen op va­kantie naar Barcelona, toen in het ho­tel bleek dat we een kamer zonder ra­men hadden gekregen. Daar wilde ik écht niet slapen, veel te benauwd. Ze hadden geen andere kamer voor ons, zeiden ze in het hotel. Toen ging ik bellen met de reisorganisatie en de rechtsbijstandsverzekering van mijn moeder, en aan het eind van de mid­dag hadden we een andere kamer, met uitzicht op de Ramblas. Terwijl ik het normaal al vervelend vind om de kapper op te bellen voor een af­spraak. Dan fiets ik er liever even heen.

         “Dat ik me weleens eenzaam voel­de en opzag tegen dingen, leek me niet iets abnormaals. Ik dacht dat ie­dereen dat had. Op mijn zeventiende kreeg ik de diagnose Asperger. Aan de ene kant was het een opluchting, maar aan de andere kant ook niet. Ik wil graag als een normaal mens be­handeld worden, en zoveel mogelijk mee kunnen doen met de rest. Als mijn ouders vrienden op bezoek heb­ben, blijf ik er gewoon bij zitten, ook al word ik er heel erg moe van. Ieder­een is aan het kletsen, en iedereen be­gint over iets anders. Mensen schij­nen niet gewoon over hetzelfde te kunnen praten. Dat zou ik het liefst hebben, ja. En dan allemaal tegelijk wisselen van onderwerp, hal Maar ik vind het ook wel gezellig hoor, om er­bij te zijn.

      “Op de basisschool vond ik mezelf een van de slimsten. In de onderbouw van de havo ging het ook nog goed, maar in 4 havo kwam het presenteren en het samenwerken in groepjes. En dat kan ik niet. Als ik iets moet pre­senteren, ben ik bang dat ik over mijn woorden struikel. Samenwerken gaat niet, omdat anderen zich niet aan af­spraken houden. Nadat in de vijfde de diagnose was gesteld, kreeg ik een ‘rugzakje’ en een ambulant begelei­der van een regionaal expertisecen­trum. Maar ik ben uiteindelijk ge­slaagd voor de havo vooral dankzij mijn scheikundeleraar, die voor mij de contacten onderhield met de ande­re docenten. De meesten begrepen niets van autisme.

      “Daarna wilde ik heel graag de HBO-opleiding chemie gaan doen. Het was nog een heel gedoe om een hogeschool te vinden die een autist wilde hebben, maar op de Hogere La­boratorium Opleiding van de Hoge­school Arnhem-Nijmegen, de HLO, kon ik komen. De decaan was heel be­hulpzaam, die vond dat er rekening gehouden moest worden met mijn handicap, maar hij was de enige. De docenten vonden dat ik gewoon mee moest doen met alles. En in het hoger beroepsonderwijs is het momenteel allemaal samenwerken wat de klok slaat.

      “Er werd altijd gezegd dat dat sa­menwerken bij de opleiding hoort, omdat je dat later in je beroep ook moet doen. Soms zie ik het nut er wel van in, bijvoorbeeld als je samen aan het eind van de week de onderzoeks­resultaten bespreekt. Maar met een groepje van acht studenten allemaal een stukje schrijven van een verslag? Zes van de acht hielden zich niet aan de afspraken, ze deden hun werk ge­woon niet. En dan zijn er geen regels om zoiets op te lossen. Ik ben naar de docent gegaan, maar die zei dat we het met elkaar moesten uitzoeken. Ik heb nog geprobeerd hulp te krijgen van een ander groepje. Toen hielden mijn ideeën op.

       “Ik heb het twee jaar geprobeerd op de HLO, maar het is niet gelukt. Zelfstandig werken ging me wel goed af, dat was het ergste. Als ik het alleen doe, gaat het allemaal prima, maar met anderen samen ineens niet. “Ik leer gemakkelijk. Toen m in 4 havo vanwege die afdelingsleider meer dan de helft van het schooljaar had gemist, besloot ik vlak voor de zomervakantie dat ik toch over wilde. In een maand tijd heb mal mijn toet­sen ingehaald. Ik wil nog steeds heel graag studeren. Maar in het hoger on­derwijs is niets geregeld voor autis­ten. Het rugzakjessysteem bestaat er niet, maar ik kon ook niet zelf bege­leiding regelen. Dat hebben we wel geprobeerd: mijn ouders hebben een persoonsgebonden budget voor mij aangevraagd en mijn oude scheikun­deleraar gevraagd om mij te helpen, zoals hij op de havo deed. Hij wilde wel, maar de hogeschool verleende geen medewerking. Als hij een e-mail stuurde, kreeg hij geen antwoord.

      “Maar zo’n vaste begeleider, ie­mand op wie ik kan terugvallen als iets niet lukt, is precies wat ik nodig heb. En als er van twee kanten dan goede afspraken worden gemaakt over waar ik wel en niet aan mee moet doen, kan ik gewoon studeren, dat weet ik zeker. Laatst hoorde ik dat mi­nister Plasterk tienermoeders wil hel­pen om hun opleiding af te maken. Dat is best, maar autisten hebben die steun ook nodig. En wij kunnen er niks aan doen dat we zo zijn.

      “Sinds een maand ben ik twee da­gen per week in behandeling bij het Leo Kannerhuis, een expertisecen­trum voor autisme. Ik vind het fijn dat ik nu weer een beetje een dagin­vulling heb, want meer dan de hond uitlaten en koken deed ik niet de laat­ste tijd. Door al die mislukkingen zat ik aardig in de put. Nu voel ik me be­ter. Het is de bedoeling dat ze een plan maken voor mij, zodat ik weer verder kan. Ze gaan proberen om een stageplaats te regelen in een farma­ceutisch bedrijf. Zo kan ik werkerva­ring opdoen, en na een jaar kom ik dan in aanmerking voor de deeltijd­opleiding chemie. Die is voor mij minder belastend dan de voltijd ­opleiding.

      “Tot nu toe leer ik in het Leo Kan­nerhuis vooral communicatieve vaar­digheden, dat ik niet te stil moet zijn, maar ook niet te lomp. Dat ik niet on­gevraagd mijn mening moet geven. Eigenlijk vind ik dat raar. Mensen willen graag een complimentje, dan geef je óók ongevraagd je mening. Maar iets negatiefs mag je niet zeg­gen. Misschien dat ik later nog leer begrijpen waarom dat is. Ik ben er na­tuurlijk pas net, hè?” ­

Advertenties

Responses

  1. Wilt u de volgende keer bij integrale overname van artikelen de rechthebbenden om toestemming vragen? Dank. Brigit Kooijman

  2. Al kan ik wel begrip opbrengen voor mevrouw Kooijman haar vraag, wil ik ook benadrukken dat ik nooit haar artikel zou hebben gelezen als het niet hier had gestaan. Ik zou er zelf vanuit zijn gegaan dat een artikel in een publiek blad er toch voor bedoeld is gelezen te worden. Het vragen van toestemming is vaak lastig en zou voor mij zeker een drempel zijn om stukjes onder de aandacht te brengen. Ik denk dat het zelfs als compliment beschouwd mag worden als er op dit blog aandacht aan wordt geschonken. Ik hoop stellig dat het deze blogger niet tegenhoudt in de toekomst meer nieuws uit de media te posten. Hopelijk met toestemming.

  3. Het integraal overnemen van andermans teksten is illegaal, en dat is niet voor niks zo. Als auteur wil je niet dat je artikelen zomaar op elke willekeurige website terecht kunnen komen. Bijvoorbeeld op een (extreem-)rechtse site, om maar wat te noemen (is mij overkomen). In principe hoort er ook betaald te worden, al zal ik zelf niet zo snel om geld vragen, tenzij het een commerciële site betreft. Toestemming vragen voor (gratis) publicatie is het minste wat sitebeheerders kunnen doen. Zo moeilijk is het meestal niet om de rechthebbende te achterhalen (in mijn geval: tik mijn naam in en je komt op mijn website, met alle contactgegevens). Men heeft dit artikel immers ook kunnen vinden?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: